Σάββατο, 25 Ιουλίου 2015

Πραγματικότητα είναι ό,τι πραγματώνεται

Πραγματικότητα είναι ό,τι πραγματώνεται

Written By Χρήστος Ιβάνοβιτς on Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015 | 23.7.15


Όταν ήμασταν μικροί και σκεφτόμασταν «ουτοπικά», σαν ιδεολόγοι, οι «ενήλικες» γύρω μας (όλοι) μας έλεγαν «μην επιθυμείς τέτοια, αυτά τα πράγματα δεν γίνονται, θα απογοητευθείς, δεν είναι αυτή η πραγματικότητα, μια μέρα θα με θυμηθείς, θα έρθεις στα λόγια μου κλπ».

Έχω να παραδεχτώ ότι ζώντας σαν ιδεολόγος, όλη μου τη ζωή ήττες τρώω. Δίκιο έχει η δική τους πλευρά, η πραγματικότητα είναι αυτή που υποδεικνύουν.

Έχω όμως να παρατηρήσω κάτι… Ο λόγος που χάνει αυτός που επιλέγει το αντίθετο από αυτό του συρμού είναι γιατί ο συρμός δεν τον αφήνει!

Ο λόγος που πολεμάει ο συμβιβασμένος τον «ουτοπικό» είναι γιατί συμβιβάστηκε με το ζόρι. Καθόλου δεν του αρέσει, ΗΤΤΗΘΗΚΕ και αναγκάστηκε να συμβιβαστεί. Αν εσύ τα καταφέρεις (δεν ηττηθείς και δεν αναγκαστείς να συμβιβαστείς) τι θα πει μετά στον εαυτό του; Ότι τελικά το σπουδαίο μπορεί να υπάρξει απλά εγώ δεν τα κατάφερα; Οπότε σαν καλός θεσμοφύλακας φροντίζει να μην καταφέρει κανείς να διαφύγει της αθλιότητας.

Μα το σημαντικό δεν είναι αυτό..

Ποιος ευθύνεται για την επικράτηση της συγκεκριμένης πραγματικότητας; Ευθύνεται ο καθένας από εμάς (ΟΧΙ σε συλλογικό επίπεδο, καθαρά σε προσωπικό).


Γιατί..

Τι σημαίνει πραγματικότητα; Ό,τι πραγματώνεται, αυτό που γίνεται στην πράξη.

Αυτό σημαίνει φίλε μου ότι δεν παίζει ρόλο το «κατά βάθος σου», αλλά το τι πράττεις!

ΚΑΙ..

Αυτό που θέλεις να υπάρξει γύρω σου, αυτά που πρεσβεύεις, αυτά που ζητάς από τους άλλους να είναι/κάνουν, αυτό που θέλεις στον κόσμο να συμβεί, πρέπει εσύ ο ίδιος να το κάνεις ΠΡΑΞΗ στην δική σου, κατά δική σου, προσωπική ζωή.

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

«ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ»

«ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ»


(Παρ. 24/7/15 - 00:25)
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ L’HUMANITE ΚΑΙ ΣΤΗΝ ROSA MOUSSAOUI
-Πώς κρίνετε την συμφωνία που επιβλήθηκε στον Αλέξη Τσίπρα από τους πιστωτές και επικυρώθηκε από την Βουλή παρά το μαζικό “όχι” που εξέφρασε ο ελληνικός λαός στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου;
-Άρης Χατζηστεφάνου: Για μένα, η συμφωνία αυτή είναι η απόλυτη συνθηκολόγηση, δεν βρίσκω άλλη λέξη. Για πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια, ο ελληνικός λαός είχε επιτέλους την ευκαιρία να εκφραστεί, να αποφασίσει για το μέλλον του, και αυτή η κυβέρνηση αποφάσισε τελικά να γυρίσει την πλάτη στην έκφραση της λαϊκής βούλησης, επιστρέφοντας στις διαπραγματεύσεις που οδηγούν στο ίδιο αδιέξοδο όπως ακριβώς πριν το δημοψήφισμα.
Σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι αν όντως ήθελαν να κερδίσουν αυτό το δημοψήφισμα ή αν ήλπιζαν σε ένα πιο σφιγμένο αποτέλεσμα για να επικαλεστούν μια υπερβολικά συγκεχυμένη εντολή για να πάνε σε ρήξη. Αυτό δημιουργεί μια επικίνδυνη κατάσταση, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για ολόκληρη την ευρωπαϊκή αριστερά. Ο Walter Benjamin έλεγε για τον φασισμό ότι ευδοκιμεί στα απομεινάρια των χαμένων επαναστάσεων. Υπό αυτή την έννοια, αν η ελληνική αριστερά χάσει αυτή την μάχη, αφενός θα σταλεί ένα αρνητικό μήνυμα σε όλα τα προοδευτικά κόμματα και σε όλους τους μαχητές της αριστεράς στην Ευρώπη, κυρίως όμως θα δώσει χώρο στους ναζιστές της Χρυσής αυγής οι οποίοι είναι οι άμεσοι κληρονόμοι των ελλήνων δοσίλογων της γερμανικής κατοχής. Θα τους δοθεί η ευκαιρία να παρουσιαστούν ως οι μοναδικοί εκπρόσωποι της αντι-συστημικής γραμμής και της γραμμής εναντίον της λιτότητας. Το βράδυ της επικύρωσης της συμφωνίας, ο αρχηγός τους, Νίκος Μιχαλολιάκος, οικειοποιήθηκε το λεξιλόγιο της αριστεράς για να επικρίνει τον καπιταλισμό, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη. Είμαστε αντιμέτωποι με ένα πολύ σοβαρό κίνδυνο.  
-Η συνθηκολόγηση αυτή προήλθε αποκλειστικά από την βούληση του Έλληνα πρωθυπουργού, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ; Τι έχετε να πείτε για τον φρικτό εκβιασμό των πιστωτών, των ευρωπαϊκών θεσμών και των άλλων κυβερνήσεων της ευρωζώνης;
-Άρης Χατζηστεφάνου: Δεν πρόκειται απλά για εκβιασμό. Παρακολουθήσαμε ένα πραξικόπημα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα παρενέβη το 2011 για να ανατρέψει την κυβέρνηση Μπερλουσκόνι στην Ιταλία. Δεν έχει σημασία τι γνώμη έχουμε για τον Μπερλουσκόνι, ήταν ένα οικονομικό πραξικόπημα. Η ΕΚΤ χρησιμοποιήθηκε τότε για να προκαλέσει την σκόπιμη άνοδο των επιτοκίων του χρέους, με σκοπό να ρίξει μια εκλεγμένη κυβέρνηση. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε την ίδια τύχη, αντικαταστάθηκε από έναν μη εκλεγμένο τραπεζίτη, τον Λουκά Παπαδήμο, την προσωποποίηση μιας δημοσιονομικής δικτατορίας. Δεν το αρνούμαι. Η κυβέρνηση Τσίπρα πιάστηκε στην παγίδα και βρέθηκε σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη θέση. Αυτό όμως οφείλεται και στα λάθη τους. Τα τελευταία 20 χρόνια, στους κόλπους του Συνασπισμού και μετέπειτα Σύριζα, υπήρχε αυτή η σύγχυση ανάμεσα στην προσκόλληση στην Ευρώπη και το ταμπού του ευρώ. Η έκφραση της δυσπιστίας απέναντι στο ευρώ σας έκανε, στα μάτια τους, έναν εθνικιστή που γυρνάει την πλάτη στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης. Όμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μια οικογένεια εθνών! Είναι απλώς ένα όργανο στην υπηρεσία των μεγάλων οικονομικών δυνάμεων. Η ηγεσία του Σύριζα δεν θέλησε ποτέ να το δει αυτό καθαρά. Αν πηγαίνεις στις διαπραγματεύσεις χωρίς να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις την αθέτηση πληρωμών, την έξοδο από την ευρωζώνη και την εθνικοποίηση των τραπεζών, δεν έχεις κανένα περιθώριο διαπραγμάτευσης. Ήταν προφανές, ότι όντας σε αυτή τη θέση, χωρίς άλλες επιλογές, οι έλληνες διαπραγματευτές ήταν στο έλεος του εκβιασμού. Από την μία ήταν αυτός το τρομερός εκβιασμός και από την άλλη τα μοιραία λάθη της κυβέρνησης Τσίπρα.
-Οι ταινίες σας περιγραφούν την λεηλασία του δημοκρατικού πολιτεύματος που συνόδευσε τις πολιτικές λιτότητας που επιβλήθηκαν στον ελληνικό λαό. Το χρέος έγινε πολιτικό καθεστώς;
-Άρης Χατζηστεφάνου: Απολύτως. Η στρατηγική τους δεν είναι πλέον η στρατηγική μιας στρατιωτικής επέμβασης. Αρκούνται στο να υπαγορεύσουν τις επιλογές τους ελέγχοντας, μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, την ροή επενδυτικών κεφαλαίων προς τις χρεωμένες χώρες. Για την ώρα δεν διαθέτουμε όπλα για να απαντήσουμε σε αυτό το είδος επίθεσης. Είναι το ίδιο πράγμα με το να στέλνεις άρματα ή ομάδες πεζικού. Δεν χρειάζεται να σκοτώσεις ανθρώπους, αν και ….Το βλέπουμε στην Ουκρανία, η ΕΕ δεν έχει κανένα πρόβλημα να συνεργάζεται με φασίστες που σκοτώνουν, όμως, ας πούμε ότι αυτό είναι το τελευταίο στάδιο. Πριν από αυτό, υπάρχει μια ολόκληρη ασπίδα μέτρων εξαναγκασμού, τα χρησιμοποίησαν στην Ελλάδα. Τις δεκαετίες του 70 και του 80, το χρέος έγινε ο κύριος μηχανισμός με τον οποίο πήραν τον έλεγχο πολλών χωρών στην Αφρική, την Ασία, την Λατινική Αμερική. Εδώ και πέντε χρόνια βλέπουμε για πρώτη φορά τον μηχανισμό αυτόν να εφαρμόζεται και σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  
-Ποιες πτυχές αυτής της συμφωνίας σας φαίνονται πιο ανησυχητικές, τα μέτρα λιτότητας ή η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας;
-Άρης Χατζηστεφάνου: Οι δύο αυτές πτυχές είναι αδιάσπαστες. Γνωρίζουν ότι αυτά τα μέτρα λιτότητας, αυτές οι ιδιωτικοποιήσεις δεν θα μπορούσαν να εφαρμοστούν χωρίς την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, χωρίς την απευθείας επίθεση εναντίον της δημοκρατίας και της ελευθερίας του τύπου. Να υπενθυμίσω ότι, χάριν των προγραμμάτων λιτότητας, κατεβήκαμε πενήντα θέσεις στον δείκτη ελευθερίας του τύπου των Δημοσιογράφων χωρίς σύνορα, υποβιβαστήκαμε δηλαδή σε επίπεδα όπου βρίσκονται δικτατορικά καθεστώτα ή οι πετρομοναρχίες του περσικού Κόλπου.
-Γιατί επιλέχτηκε η Ελλάδα ως χώρα πειραματισμού αυτού του αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού;
-Άρης Χατζηστεφάνου: Είναι σαφές ότι τα αρχιτεκτονικά κενά της ευρωζώνης είναι αυτά που δημιούργησαν και επιδείνωσαν το πρόβλημα του χρέους, ωστόσο και τα διαρθρωτικά ελαττώματα της ελληνικής οικονομίας έκαναν την χώρα έναν αδύναμο κρίκο. Ίσως η Ελλάδα να επιλέχθηκε ως στόχος επειδή ο ελληνικός λαός έχει μια ροπή προς την αντίσταση. Καταστρέφοντας την ελληνική οικονομία, προσπαθούν να αποσιωπήσουν μία από τις πιο πολιτικοποιημένες κοινωνίες της Ευρώπης.
-Από πού προέρχεται αυτή η παράδοση για απελευθέρωση και αντίσταση;
-Άρης Χατζηστεφάνου: Ίσως τελικά ο εμφύλιος πόλεμος να μην τελείωσε ποτέ πραγματικά. Είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης όπου οι συνεργάτες των ναζί δεν βρέθηκαν στη θέση του ηττημένου. Κέρδισαν τον εμφύλιο πόλεμο και έγιναν ο σκελετός της κρατικής μηχανής και της αστικής τάξης, πήραν μέρος στο πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Πλέον, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους είναι οι πιο αφοσιωμένοι συνένοχοι αυτής της οικονομικής δικτατορίας. Η αριστερά, παρά την καταστολή που υπέστη, κατάφερε να διατηρήσει το πνεύμα αντίστασης και να κρατήσει την οξυδέρκειά της : έπρεπε να επιβιώσουμε σε ένα κράτος ελεγχόμενο από τους παλιούς εχθρούς της Ελλάδας.  
Ποιες θα είναι οι συνέπειες αυτής της ήττας για τον ελληνικό λαό; Εκμηδενίζει άραγε την ικανότητά του για αντίσταση;
Άρης Χατζηστεφάνου: Αν παρατηρήσετε τη διάθεση του κόσμου στον δρόμο μάλλον θα σκεφτείτε ότι θα υπερισχύσει η μοιρολατρία. Ήταν τρομερός ο ενθουσιασμός με τον οποίον υποδέχτηκαν την νίκη του «όχι» στο δημοψήφισμα! Και μόλις λίγες μέρες μετά να ανακαλύπτεις αυτό το νέο μνημόνιο ήταν εντελώς απογοητευτικό… Όμως παραμένω αισιόδοξος. Στην πραγματικότητα, μόλις έζησα τον καλύτερο μήνα της ζωής μου. Ανακάλυψα έναν λαό που ακόμα και υπό το καθεστώς απειλών, με κλειστές τράπεζες, με μια μηντιακή προπαγάνδα που προμήνυε τον θάνατό του, είχε το θάρρος να πει «όχι». Αυτό είναι το σημαντικότερο για μένα. Τις προάλλες, ένα νεαρό ζευγάρι μου ζήτησε πληροφορίες για κάπου που ήθελε να πάει. Το δρομολόγιο ήταν κάπως σύνθετο. Αντέδρασαν με χιούμορ λέγοντας: «Παραιτούμαστε! Πιο εύκολο είναι να γυρίσουμε στην δραχμή!» Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το τι κάνει η ηγεσία του Σύριζα, είμαι 100% σίγουρος ότι αυτά τα νέα μέτρα λιτότητας δεν θα μπορέσουν να εφαρμοστούν. Ακόμα και το ΔΝΤ παραδέχεται ότι είναι ένα τρελό πρόγραμμα. Τελικά, αν έπρεπε να κρατήσω μια μόνο στιγμή από αυτό τον τόσο έντονο μήνα, θα ήταν το «όχι» της 5ης Ιουλίου που μας έκανε περήφανους και ευτυχισμένους. Αυτό το «όχι» του ελληνικού λαού θα σημαδεύει για καιρό τις συνειδήσεις, ότι κι αν συμβεί.  
-Πώς εξηγείτε την τόσο παρατεταμένη αντίσταση των Ελλήνων στην λιτότητα;
-Άρης Χατζηστεφάνου: Δεν υπάρχει άλλη επιλογή! Δεν είναι μόνο η θέση της Πασιοναρία (Ντολόρες Ιμπαρούρι) «καλύτερα να πεθάνεις όρθιος, παρά να ζεις γονατιστός». Κάποιοι μιλούν για «αξιοπρέπεια», για μένα δεν είναι θέμα αξιοπρέπειας, απλά δεν υπάρχει άλλη λύση. Τα πέντε τελευταία χρόνια μας επιβλήθηκαν δύο μνημόνια που κατέστρεψαν την ελληνική οικονομία. Ξεκινήσαμε με ένα χρέος στο 115% του ΑΕΠ το οποίο. μετά την λεγόμενη περίοδο «διάσωσης», ανέβηκε στο 180% του ΑΕΠ. Οι καινούργιες προβλέψεις κάνουν λόγο για ένα χρέος στο 200% του ΑΕΠ με αυτό το τρίτο μνημόνιο. Χάσαμε το ένα τέταρτο του ΑΕΠ. Δεν υπάρχει κανένα αντίστοιχο ιστορικό προηγούμενο σε χώρα που δεν βρίσκεται σε πόλεμο. Έχουμε 1,5 εκατομμύριο άνεργους. Περισσότεροι από τους μισούς νέους δεν έχουν δουλειά. Το να πούμε «όχι» δεν είναι θέμα αξιοπρέπειας αλλά επιβίωσης.
-Η αντιπολίτευση, ανάμεσα στο «ναι» και το «όχι» του δημοψηφίσματος, επανέφερε στο προσκήνιο ένα έντονο ταξικό διαχωρισμό. Αυτό θα αφήσει σημάδια;
-Άρης Χατζηστεφάνου: Είναι πάντοτε καλό να επανερχόμαστε σε θεμελιώδη ζητήματα, στον ταξικό αγώνα. Η εκλογική χαρτογράφηση του «όχι» και του «ναι» αποκαλύπτει μια σαφή ταξική συνείδηση. Ωστόσο φοβάμαι πως, από την στιγμή που τέθηκε αυτό, η δεξιά και η άκρα δεξιά θα επωφεληθούν από αυτή την κατάσταση. Το ίδιο το σύστημα, αν διαπιστώσει ότι αυτή η αντίσταση του «όχι» δεν έχει σβήσει, θα αποπειραθεί να χρησιμοποιήσει τον φασισμό για να εκτρέψει από την πορεία του το λαϊκό κίνημα. Βρισκόμαστε σε αυτό το εξαιρετικά κρίσιμο σημείο. Βέβαια, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, παρά μόνο σαν φάρσα, όμως αυτό μου θυμίζει το 1923, όταν ο Χίτλερ, μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος της μπυραρίας, φυλακίστηκε για μερικούς μήνες. Κατά βάθος, είμαστε στην ίδια κατάσταση, με ολόκληρη την ηγεσία της Χρυσής αυγής στην φυλακή ή υπόδικη.  
Η νίκη αυτή των τοκογλύφων στην Ελλάδα θα εμποδίσει την άνοδο δυνάμεων κατά της λιτότητας σε άλλες χώρες της Ευρώπης, κυρίως στην Ισπανία;
-Άρης Χατζηστεφάνου: Θα πρέπει να περιμένουμε και να παρατηρούμε την εξέλιξη των γεγονότων. Η άνοδος των Podemos ήταν πραγματικά συνυφασμένη με την άνοδο του Σύριζα, μέχρι τις βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Ωφελήθηκαν επίσης και από την νίκη του «όχι», πριν η υιοθέτηση του νέου μνημονίου μεταφραστεί σε πτώση για αυτούς στις δημοσκοπήσεις. Προσωπικά, περιμένω από τους Podemos κάτι πιο ριζοσπαστικό. Δεν έχω ενθουσιαστεί ούτε από τις προτάσεις τους ούτε από την στρατηγική τους. Είναι πολύ πιο μετριοπαθείς από τον Σύριζα ο οποίος είναι ήδη ένα κόμμα της μετριοπαθούς αριστεράς. Είναι όμως προφανές, ότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι καθοριστικό για το γίγνεσθαι των κινημάτων εναντίον της λιτότητας παντού στην Ευρώπη. Ελπίζω ότι οι μαχητές του Σύριζα, που αντιτίθενται μαζικά σε αυτή την συμφωνία, δεν θα παραμείνουν εκεί και, κυρίως, ότι οι Έλληνες θα βρουν τον τρόπο να αντιδράσουν.
*Πηγή: www.nostimonimar.gr

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ



ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ


Σε όλες τις χώρες της Ευρώπης σήμερα λειτουργούν οι νόμοι της καπιταλιστικής παρακμής. Η Ευρωπαϊκή αστική τάξη έχει φέρει σε πολλές χώρες την κοινωνία σε συνολική χρεοκοπία. Δεν είναι ικανή να εξασφαλίσει στους εργαζόμενους ούτε δουλειά, ούτε στέγη, ούτε υγεία, ούτε παιδεία. Δεν έχει διάθεση ούτε καν για μικρές ελεημοσύνες. Ίσα-ίσα έχει περάσει σε μια μεγάλη επίθεση ενάντια στους ευρωπαίους εργαζόμενους, προσπαθώντας να πάρει πίσω όλες τις κοινωνικές παροχές. Η αστική τάξη στην Ευρώπη, για να μπορέσει να σταματήσει την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους της έχει μπει σε μια εποχή πολιτικών και οικονομικών αντιμεταρρυθμίσεων.
Η προσπάθειά της να χτυπήσει τις κοινωνικές παροχές και να μειώσει δραστικά μισθούς και συντάξεις, δεν αφορά στην προσωπικές ιδιοτροπίες της Μέρκελ, του Σόϊμπλε ή του Ολάντ, αλλά στην ανάγκη των μεγάλων επιχειρήσεων και των πολυεθνικών να αυξήσουν το κέρδος τους σε μια περίοδο αποσύνθεσης του συστήματός τους.
Αυτό είναι το πιο σημαντικό γεγονός που πρέπει να κατανοήσει κάθε εργαζόμενος, αν δεν θέλει να τον ξεγελούν προσπαθώντας να προσδώσουν στην επίθεση που γίνεται στον Ελληνικό λαό προσωπικά χαρακτηριστικά ή ατομικές ιδιοτροπίες του ευρωπαίου και Έλληνα πολιτικού παράγοντα.
Εδώ και πολλά χρόνια τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, φύσει μεταρρυθμιστικά, επειδή η αστική τάξη δεν επιτρέπει κανενός είδους παραχωρήσεις στους εργαζόμενους αφομοιώθηκαν και ταυτίστηκαν με τα πιο σκληρά κομμάτια της αστικής τάξης, αποσυντέθηκαν και έχασαν τις δυνάμεις τους το ένα ύστερα από το άλλο σε όλη την Ευρώπη. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η παρακμή της σοσιαλδημοκρατίας έχει τις ρίζες της στην παρακμή του ίδιου του καπιταλισμού και της αδιαθεσίας του να επιτρέψει και τις ελάχιστες μεταρρυθμίσεις .



Μετά την συντηρητικοποίηση της σοσιαλδημοκρατίας, το κενό πολιτικής εκπροσώπησης των εργαζόμενων σε διάφορες χώρες όπως η Ελλάδα, προσπάθησαν να το καλύψουν οι εργαζόμενοι, είτε με την γιγάντωση μικρών Αριστερών κομμάτων [ΣΥΡΙΖΑ], είτε με την δημιουργία νέων κομμάτων (Ισπανία, Πορτογαλία, Ολλανδία, Δανία κλ.π.) ή με την δημιουργία και την ανάπτυξη αριστερών πτερύγων στα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα [εργατικό κόμμα Αγγλίας ]


ΟΙ ΕΥΡΩΠΑΙΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ


Το γεγονός ότι ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς στην Ελλάδα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, μετά την αποσύνθεση του ΠΑΣΟΚ, γιγαντώθηκε και έφτασε να γίνει κυβέρνηση, δεν αρέσει καθόλου στην Ευρωπαϊκή αστική τάξη. Ιδιαίτερα επειδή παρά τις διαρκείς υποχωρήσεις της ηγεσίας του εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς και έχει δημιουργήσει την απαρχή ενός μεγάλου κινήματος στην Ευρώπη. Εκατοντάδες συνδικάτα ξεσηκώθηκαν ενάντια στην λιτότητα με αφορμή και για συμπαράσταση στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεκάδες κόμματα ή τάσεις κομμάτων δηλώνουν αρωγοί στην μάχη της κυβέρνησης, εκατοντάδες χιλιάδες ευρωπαίοι εργαζόμενοι και πολίτες διαδήλωσαν και διαδηλώνουν με μαχητικό και ευρηματικό τρόπο ενάντια στο διευθυντήριο της Ευρώπης
Χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι και άνεργοι στράφηκαν αριστερά και βγήκαν στους δρόμους σε ένα πρωτοφανές κίνημα νεολαίας.
Μετά από αρκετά χρόνια ηττών, υποχωρήσεων και απογοητεύσεων οι εργαζόμενοι είδαν ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, αναπτέρωσαν τις ελπίδες τους, ενθουσιάστηκαν, βγήκαν στον δρόμο και άρχισαν να αποτινάζουν την ταφόπλακα που τους σκέπαζε.
Το ίδιο συνέβη και με τους Έλληνες εργαζόμενους με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα, που παρά τις διαρκείς απειλές και την τρομοκρατία, έδωσε 61,3 % στήριξη στην κυβέρνηση, πραγματοποιώντας παράλληλα μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις


Η ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΡΙΧΝΕΙ ΤΟ ΠΕΠΛΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ


Η Ευρωπαϊκή και η Ελληνική αστική τάξη θορυβήθηκε από την τεράστια αύξηση του κινήματος και την μαζική αμφισβήτηση των εργαζομένων στην πολιτική της. Έχει κάνει τα πάντα για να πνίξει το κίνημα και ξαφνικά με αφορμή τον ΣΥΡΙΖΑ είδε όλα όσα έχει κτίσει να ανατρέπονται. Δεν θέλει με τίποτα να αμφισβητηθούν οι σκληρές πολιτικές λιτότητας που έχει επιβάλλει και ο στόχος της δεν είναι κανένας άλλος παρά η πτώση της Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ . Γι’ αυτό δημιούργησε την τεράστια καμπάνια ενάντια στην Ελληνική Κυβέρνηση, γι’ αυτό την έφτασε στο σημείο της απόλυτης οικονομικής και πολιτικής ασφυξίας.


ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΣΤΑΘΜΟΣ


Ιδιαίτερα την περίοδο του δημοψηφίσματος η αστική τάξη αναγκάστηκε να παραμερίσει κάθε δημοκρατική επίφαση και να στηριχτεί στην υπονόμευση, στην προπαγάνδα και την καταστολή για να μπορέσει να πνίξει τις πολιτικές ελευθερίες των εργαζομένων αφού είναι ανίκανη να διευθύνει και να επιβάλλει την σκληρή πολιτική της με την βοήθεια ενός υποτιθέμενου δημοκρατικού κράτους.
Γι’ αυτό λοιπόν προσπάθησε με κάθε τρόπο να ρήξη την δημοκρατικά εκλεγμένη Ελληνική Κυβέρνηση. Όλο το οπλοστάσιο της Αστικής τάξης βγήκε στην επιφάνεια: Ιερείς, πρώην Βασιλιάδες, εφοπλιστές, βιομήχανοι με όλο το συνταξιοδοτημένο πολιτικό τους προσωπικό, δημοσιογράφοι-πληρωμένοι κονδυλοφόροι και ένας στρατός από δικηγόρους, υποτιθέμενους αναλυτές, διανοούμενους, γραφειοκράτες συνδικαλιστές, μια τεράστια μηχανή «καθώς πρέπει» εκπροσώπων της “καλής” κοινωνίας, προσπάθησαν να τρομοκρατήσουν τον Ελληνικό λαό και να τον αναγκάσουν να ψηφίσει το ΝΑΙ. Και παρά την τεράστια αυτή τρομοκράτηση το μόνο που κατάφεραν ήταν να στρέψουν τη συντριπτική πλειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας και των εργαζόμενων εναντίον τους.
Ένα τεράστιο κίνημα από εργαζόμενους, άνεργους και νεολαία, αψηφώντας τις απειλές και τους εκβιασμούς, γνωρίζοντας ότι το αύριο είναι αβέβαιο, αφήνοντας τον καναπέ και την τηλεόραση, βγήκε μαχητικά στους δρόμους.
Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι πολιτικοποιήθηκαν και βγήκαν στους δρόμους για πρώτη φορά, στρεφόμενοι αριστερά φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στο μνημόνιο και στον καπιταλισμό.
Η λάσπη, τα ψέματα και η βρωμιά, πείσμωναν τον ανυπότακτο ελληνικό λαό και το μίσος και η αγανάκτηση βγήκαν στην κάλπη.
Μετά το δημοψήφισμα τίποτα δεν είναι ίδιο για το σύνολο της Ελληνικής κοινωνίας.


ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ


Παρά την τεράστια επίθεση, την οικονομική ασφυξία, τις ουρές στα ΑΤΜ, την αβεβαιότητα, οι εργαζόμενοι, βλέποντας μπροστά τους όλο αυτό το μαύρο μέτωπο, δεν ξέχασαν τι αντιπροσώπευε ο καθένας από αυτούς τα περασμένα χρόνια, όταν η ανεργία εκτινασσόταν στο 1,5 εκ., όταν έκλειναν 300.000 μικροεπιχειρήσεις, όταν νέα παιδιά πέθαιναν από μαγκάλια επειδή δεν είχαν να ζεσταθούν με την τεράστια αύξηση της τιμής του πετρελαίου, όταν μειωνόταν το εισόδημά των εργαζόμενων πάνω από το 30 % και κοβόταν ο 13ος και ο 14ος μισθός, δεν ξεχνούσαν τις 8.000 αυτοκτονίες, τα παιδιά που λιποθυμούσαν από πείνα στα σχολεία, τους ανθρώπους που ζούσαν από τα συσσίτια αφού είχε καταστραφεί η ζωή τους, τις οικογένειες που ζούσαν από τις πενιχρές συντάξεις των παππούδων και των γιαγιάδων, την διάλυση της παιδείας, την έλλειψη ακόμα και σε γάζες στα νοσοκομεία, την απελπισία, την κατάθλιψη και την συντριβή. Ο Ελληνικός λαός δεν είχε κοντή μνήμη 5 μηνών. Μπροστά του βγήκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια, και παρά τα λάθη τις ανακολουθίες και την υποχωρητικότητα της Κυβέρνησης έδωσε ένα τεράστιο ΟΧΙ σε όλους αυτούς που τον τρομοκρατούσαν και προσπαθούσαν να τον πνίξουν.


Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ


Οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν καθορίζουν την συμπεριφορά τους από τις προσωπικές τους επιλογές, αλλά από τις επιλογές των αφεντικών τους, που είναι οι ευρωπαίοι καπιταλιστές και οι πολυεθνικές επιχειρήσεις. Άρα η διαπραγμάτευση με το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο δεν θα ήταν ένας απλός καθημερινός περίπατος γιατί ο στόχος τους από την πρώτη στιγμή ήταν να επιβάλλουν τα συμφέροντα των καπιταλιστών, που ιδιαίτερα την περίοδο αποσύνθεσης του καπιταλισμού, δεν έχουν διάθεση να κάνουν την παραμικρή παραχώρηση. Έτσι λοιπόν μέσα από την τελευταία συμφωνία η αστική τάξη, αφού στραγγάλισε την Ελληνική Κυβέρνηση και την ελληνική κοινωνία, επέβαλλε μέτρα που:
1) μέσα από την μείωση του κόστους εργασίας θα δώσουν μεγαλύτερη κερδοφορία στους εργοδότες εις βάρος των εργαζόμενων
2) μέσα από την ιδιωτικοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων και την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και του δημόσιου πλούτου, θα δώσουν γρήγορο και εύκολο κέρδος στις πολυεθνικές επιχειρήσεις, ιδιαίτερα στις Γερμανικές
3) μέσα από τα ταπεινωτικά αυτά μέτρα ήθελαν να δώσουν ένα σκληρό μάθημα στους έλληνες καθώς και τους Ευρωπαίους εργαζόμενους, για να μη αντιδρούν και να μην ξεσηκώνονται απέναντι στους ισχυρούς.


Αυτή είναι η ουσία της νέας συμφωνίας. Είναι μια συμφωνία καλά σχεδιασμένη για να ξεζουμίσει και να ταπεινώσει τους εργαζόμενους και την Ελληνική κοινωνία.
Αυτό τον χαρακτήρα έχουν:
α) η μείωση των δαπανών για τις δημόσιες υπηρεσίες
β) η περικοπή των συντάξεων με διάφορους τρόπους
γ) η αύξηση της έμμεσης φορολογίας, ιδιαίτερα στα είδη πρώτης ανάγκης όπως τρόφιμα, η οποία επιβάλλει ακόμα παραπέρα λιτότητα για τους εργαζόμενους
δ) η παρέμβαση στα εργασιακά δικαιώματα με την παραπέρα εφαρμογή μορφών ελαστικής εργασίας, την κατάργηση της αργίας την Κυριακή κλπ
ε) οι ιδιωτικοποιήσεις (αεροδρόμια, λιμάνια, ΑΔΜΥΕ, Ελληνικό κ.λ.π.), καθώς επίσης και η δημιουργία οργανισμού για την εκποίηση μεγάλου μέρους της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, όπου ένα μέρος θα πάει στην ενίσχυση των τραπεζών και ένα άλλο στην αποπληρωμή του χρέους.
Αυτή η συμφωνία είναι μια ληστρική συμφωνία και δεν την μεταβάλλουν ουσιαστικά τα μέτρα που αφορούν στην αύξηση της φορολογίας στις μεγάλες επιχειρήσεις. Αντίθετα ακόμη κι εκεί η Κυβέρνηση βαδίζει με ημίμετρα γιατί εξάλειψε την έκτακτη εισφορά που είχε προτείνει για τις επιχειρήσεις με κέρδη πάνω από 500.000 ευρώ, καθώς επίσης και οποιαδήποτε άλλη αναφορά στο να πληρώσει μέρος αυτής της κρίσης η άρχουσα τάξη.


ΑΥΤΗ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΧΕΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ


Όλες οι αναφορές και οι εκθέσεις και των πιο συντηρητικών αστικών οργανισμών αναφέρουν ότι η λιτότητα θα χειροτερεύσει τα πράγματα για την Ελληνική κοινωνία. Το 35 % του πληθυσμού που βρίσκεται κάτω από το όριο της πτώχειας με αυτά τα μέτρα θα αυξηθεί, όπως επίσης και η ανεργία. Ακόμη σε ένα ασταθές κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον δεν πρόκειται να υπάρξουν επενδύσεις, παρά μόνο κερδοσκοπικές δραστηριότητες.
Αυτό λοιπόν που πρέπει με σιγουριά να πούμε είναι ότι με αυτά τα μέτρα:
α) δεν πρόκειται να έχουμε ανάπτυξη και κατ’ επέκταση κανενός είδους ευημερία
β) Δεν θα υπάρχει δυνατότητα να εξυπηρετηθεί το χρέος.
Έτσι λοιπόν σε σύντομο χρονικό διάστημα θα έχουμε μια ΝΕΑ ΚΡΙΣΗ ΧΡΕΟΥΣ.
Τα αδιέξοδα θα ενταθούν και η Ελληνική κοινωνία θα βρίσκεται ανάμεσα στην απόγνωση, τον φασισμό και την εξέγερση.


ΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ


Αυτό που τονίζαμε συνεχώς είναι ότι τα πάντα είναι αποτέλεσμα συσχετισμού δύναμης και οι μόνοι σύμμαχοι σε αυτή την διαπραγμάτευση για την ελληνική Κυβέρνηση, ήταν οι Έλληνες και οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι. Αυτό το όπλο της ποτέ δεν το χρησιμοποίησε η Ελληνική Κυβέρνηση. Ο κ. Βαρουφάκης και οι συνεργάτες του χαριεντιζόντουσαν με τους εκπροσώπους της αστικής τάξης, σε ένα διαγωνισμό «έξυπνων» διαλόγων και δημοσιότητας, δείχνοντας ότι δεν είχαν καταλάβει με ποιους διαπραγματεύονται και πάνω απ’ όλα για ποιους διαπραγματεύονται ενώ τα πράγματα ήταν απόλυτα καθαρά. Διαπραγματεύονταν με τους εκπροσώπους του πιο σκληρού κομματιού της αστικής τάξης, εκ μέρους των Ευρωπαίων και των Έλλήνων εργαζομένων.
Η ίδια η Κυβέρνηση με τις επιλογές της (επιλογή Υπουργών, στελεχών Υπουργείων, επιλογή προέδρου Δημοκρατίας κ.λ.π.) έδινε ένα στίγμα ταξικά διφορούμενο: ότι εκπροσωπούσε το έθνος γενικά και όχι τους καταπιεσμένους, τους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους φτωχούς της Ελληνικής κοινωνίας.
Με αυτό τον τρόπο εξέπεμπαν σήμα συναίνεσης και όχι μαχητικής υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζόμενων. Αντί να καλέσει από την πρώτη στιγμή τους Ευρωπαίους και τους έλληνες εργαζόμενους, τα συνδικάτα, τα Κόμματα της Αριστεράς και την Αριστερά στης Σοσιαλδημοκρατίας, στο πλευρό της και να συντομεύσει έτσι τις συνομιλίες έδινε δείγματα καλής συμπεριφοράς πληρώνοντας τις υποχρεώσεις στο ΔΝΤ, δίνοντας χρήματα στους δανειστές, επιτρέποντας την φυγή δισεκατομμυρίων κάθε μέρα από τις Τράπεζες, με τις ευλογίες του κ. Στουρνάρα, χωρίς να διεκδικεί αποφασιστικά τα χρήματα που μας χρωστούσαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και με αυτό τον τρόπο συνεχώς το Διευθυντήριο έσφιγγε την θηλιά που είχε περάσει γύρω από τον λαιμό της Κυβέρνησης, οδηγώντας τα πράγματα σε οικονομική ασφυξία και τελικά στο κλείσιμο των Τραπεζών.
Όταν αποφάσισε να καλέσει τους εργαζόμενους να της συμπαρασταθούν με το δημοψήφισμα με κλειστές τράπεζες και παρά τον κίνδυνο της εξόδου από το Ευρώ, οι εργαζόμενοι με ένα πρωτοφανές μαζικό κίνημα συμπαράστασης και παρά την τεράστια επίθεση ενάντιά τους από συστημικά μέσα, από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, από τους εργοδοτικούς κύκλους και από το Διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης ποικιλοτρόπως, έδωσαν στην κυβέρνηση μια τεράστια νίκη και δύναμη, για να διαπραγματευτεί από ισχυρή θέση. Το ίδιο έπραξαν και οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι με συγκεντρώσεις υποστήριξης δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων σε εκατοντάδες πόλεις.
Παρόλα αυτά στην τελική διαπραγμάτευση η Κυβέρνηση αντί να πατήσει σε αυτή την δύναμη, επειδή ακριβώς την απειλούσαν με την απόλυτη καταστροφή, υπόγραψε ένα σκληρό νέο μνημόνιο. Πολλοί βγαίνουν τώρα και λένε ότι ήταν αναπότρεπτο θέλουμε να τονίσουμε ότι δεν ήταν αναπότρεπτο ήταν μοιραίο. Και ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς λαθών και ιδιαίτερα της αφελούς εμπιστοσύνης στην αστική τάξη και στους εκπροσώπους της.


ΔΙΧΑΣΜΕΝΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ


Ήταν φυσικό λοιπόν μετά από αυτή την συμφωνία να υπάρξει και οργή, θυμός και απογοήτευση. Και βεβαίως είναι φυσική η έλλειψη εμπιστοσύνης από την εσωκομματική αντιπολίτευση και τους βουλευτές του Αριστερού ρεύματος, για τον απλό λόγο ότι, η ηγετική ομάδα όλο αυτό το διάστημα είχε θέσει τη βάση και την ηγεσία του κόμματος έξω από τις διαπραγματεύσεις.
Στην συζήτηση για το νομοσχέδιο στην Βουλή, 39 μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας διαφώνησαν με την συμφωνία και είτε καταψήφισαν είτε ψήφισαν παρών. 109 από τα 201 μέλη της κεντρικής επιτροπής ζητάνε την σύγκληση του οργάνου για να αποφασίσει για το μνημόνιο. Αυτά τα γεγονότα δείχνουν τον διχασμό που υπάρχει στο κόμμα απ’ την κορυφή έως την βάση.
Υπάρχει η λογική του αριστερού ρεύματος, το οποίο καταψήφισε τον Μνημόνιο στην Βουλή και η οποία λέει ότι θα έπρεπε να έχουμε προετοιμαστεί για ρήξη και εθνικό νόμισμα από το να υπογράψουμε αυτή την συμφωνία. Υπάρχουν κάποιοι σύντροφοι οι οποίοι υποστηρίζουν την ηγεσία και λένε ότι το ζητούμενο είναι να παραμείνει η αριστερά στην Κυβέρνηση. Το δικό μας ερώτημα και θέση ταυτόχρονα είναι η εξής:
Α) Να παραμείνει στην εξουσία η Κυβέρνηση να κάνει τι;
Β) Να έχουμε ρήξη, βάσει ποίου προγράμματος και ποίου σχεδίου;


Εάν η κυβέρνηση κάνει την δουλειά που δεν έκαναν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ θα διαλυθεί η Αριστερά, και θα απογοητευτούν αυτοί που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην κυβέρνηση. Ασφαλώς πιστεύουμε ότι αυτό δεν πρέπει να γίνει με κανέναν τρόπο. Την ίδια ώρα πιστεύουμε ότι οποιασδήποτε ρήξης πρέπει να προηγείται ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα και μια σοβαρή προετοιμασία, γιατί ένα επαναστατικό βήμα μπορεί να μετατραπεί σε αντίδραση και αντεπανάσταση, εάν δεν έχει την ανάλογη προγραμματική προετοιμασία και ταυτόχρονα εάν δεν έχει ένα σοβαρά οργανωμένο κίνημα για να το υποστηρίξει. Γι’ αυτό λοιπόν πιστεύουμε ότι ο αγώνας μας τώρα πρέπει να βάζει δύο ζητήματα:
α) Την σύγκρουση με την κρατικοδίαιτη και παρασιτική ελληνική αστική τάξη
β) Την κοινή δράση για την ανάπτυξη πανευρωπαϊκού κινήματος ενάντια στο Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο και την Ευρωπαϊκή αστική τάξη. Σε αυτά τα ζητήματα πρέπει να δεσμευτεί και η ηγεσία του κόμματος και η εσωκομματική αντιπολίτευση. Γι’ αυτό λοιπόν δεν πρέπει με κανένα τρόπο να μπαίνει το ζήτημα της διάσπασης ή των πειθαρχικών μέτρων ενάντια στους διαφωνούντες.


ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ


Για να παραμείνει η αριστερά στην κυβέρνηση αυτό που πρέπει να γίνει είναι να προχωρήσουμε και να επιβάλλουμε μια σειρά μέτρων σε αντιδιαστολή με τα μέτρα που απαιτεί το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο, σαν ισοδύναμα βάζοντας το δικό μας ταξικό μνημόνιο και αυτό μπορεί να είναι:
1) Έκτακτη φορολογία για τις μεγάλες επιχειρήσεις, ιδιαίτερα τις πολυεθνικές, με παράλληλη δημιουργία διαδικασιών δημόσιου και κοινωνικού ελέγχου με στόχο την κρίση να την πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν και παράλληλα να επιστραφούν τα χρήματα τα οποία δόθηκαν ως δάνεια, επιχορηγήσεις, χρηματοδοτήσεις κλπ και τα οποία ποτέ δεν έγιναν επενδύσεις και απασχόληση.
2) Η δραστική μείωση των πολεμικών δαπανών. Με δεδομένο ότι το 30% των αμυντικών δαπανών (ισοδυναμούν με 1 δις περίπου) αφορά νέες παραγγελίες εξοπλισμών θα μπορούσαν αυτές να καταργηθούν με την εγγύηση της ΕΕ για την αμυντική κάλυψη της χώρας για όσο διάστημα βρισκόμαστε σε πρόγραμμα προσαρμογής.
3) Η σύλληψη των παράνομων κερδών λαθρεμπορίου, καυσίμων και τσιγάρων που υπολογίζονται ετησίως σε 1,7 δις.
4) Η πάταξη της διαφθοράς που με δεδομένο ότι οι μίζες εκτιμώνται μεταξύ 10% (Παπανδρόπουλος) και 30% (Τούντας) είναι λογικό να αναμένονται σοβαρές οικονομίες. Το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας εκτιμά πως η διαφθορά κοστίζει 14 δις ετησίως στην Ελλάδα (βλ προμήθειες νοσοκομείων, τοπικής αυτοδιοίκησης, εξοπλιστικών δαπανών, υπερτιμολογήσεις μεγάλων έργων κλπ). Σχετικά μέσα καταπολέμησης της έχουν προταθεί επανειλημμένα κι είναι απολύτως εφικτά και εφαρμόσιμα (πχ καθιέρωση εσωτερικών ελέγχων σε δημόσιους οργανισμούς, επιβολή ανάρτησης ‘πόθεν έσχες’ στο διαδίκτυο δημοσίων υπαλλήλων κι στελεχών τοπικής αυτοδιοίκησης, υιοθέτηση διπλογραφικού λογιστικού συστήματος στην οικονομική διαχείριση, εκτεταμένη χρήση ηλεκτρονικών συναλλαγών, κατάσχεση περιουσιών σε παραβάτες ανάπτυξη μορφών κοινωνικού και εργατικού έλεγχου κλπ).
5) Στα παραπάνω ζητήματα εναλλακτικής οικονομικής πολιτικής εξυγίανσης, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προσθέσει την υλοποίηση κρίσιμων μεταρρυθμίσεων στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης και των δομών της οικονομίας προκειμένου να φορολογηθούν τα 45 δις της παραοικονομίας (25% του συνολικού ΑΕΠ) και να συλληφθούν ετησίως διαφεύγοντες φόροι 11,3 δις (με συντελεστή 25%) μέσα στην τετραετία της νέας διακυβέρνησης, με στόχο το πρώτο έτος σύλληψη φοροδιαφυγής 2,8 δις περίπου.
6) Ανεργία και χρέος είναι τα δύο σημαντικότερα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και η λύση βρίσκεται στην ανάπτυξη. Αλλά σε μία ανάπτυξη στην οποία αδυνατούν οι ιδιωτικές επενδύσεις να πρωτοστατήσουν (ελλείψει υψηλής κερδοφορίας και ζήτησης για τα προϊόντα τους) ενώ το κράτος χωλαίνει εξαιτίας της μεγάλης υπερχρέωσης του. Γι’ αυτό η λύση πρέπει να είναι διττή: από τη μία κούρεμα κι αναδιάρθρωση χρέους (το 25% του οποίου ή 76 δις οφείλεται σε δαπάνες ξεπερασμένων κι άχρηστων εν πολλοίς πολεμικών εξοπλισμών) κι από την άλλη δημόσιες επενδύσεις που σε συνδυασμό με τον κοινωνικό τομέα της οικονομίας να δημιουργήσουν επαρκή ζήτηση. Οι δημόσιες επενδύσεις πρέπει να εξαιρεθούν από τον υπολογισμό του πρωτογενούς πλεονάσματος αλλά πρέπει μαζικά να στραφούν στην δημιουργία νέων θέσεων εργασίας ώστε η νέα απασχόληση που θα δημιουργηθεί να τονώσει την αναγκαία ζήτηση για την προσέλκυση ιδιωτικών επενδύσεων.
7) Για τον σκοπό αυτό είναι βεβαίως απαραίτητη η απαρέγκλιτη τήρηση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης όσον αφορά τη δημιουργία εντός διετίας 300.000 νέων θέσεων εργασίας συνολικού κόστους 5 δις (3 δις τον πρώτο χρόνο). Ωστόσο, εάν θέλουμε πραγματικά να δώσουμε μία μεγάλη ώθηση στην απασχόληση και στην ανάπτυξη κρίνουμε απαραίτητη τη μείωση του εβδομαδιαίου εργάσιμου χρόνου σε 35 ώρες που είναι ικανή να αυξήσει την απασχόληση κατά 10% περίπου, δηλαδή να προσθέσει άλλες 350.000 θέσεις εργασίας μέσα σε 1-2 χρόνια (αναλόγα εάν η μείωση θα γίνει μονομιάς ή σταδιακά). Μάλιστα, αν η μείωση του εβδομαδιαίου εργάσιμου χρόνου γινόταν συγχρόνως πανευρωπαϊκά, το ευνοϊκό αποτέλεσμα σε απασχόληση κι ανάπτυξη θα ήταν πολλαπλάσιο. Σε κάθε περίπτωση, με 650.000 νέες θέσεις εργασίας μέχρι τις αρχές του 2017 το ποσοστό ανεργίας θα πέσει στο 13-14% ενώ οι ρυθμοί ανάπτυξης θα φθάσουν το 2-3% προσθέτοντας 25 δις στο ΑΕΠ στην 5ετία και 6 δις στα φορολογικά έσοδα, ώστε και οι απαιτούμενοι δημοσιονομικοί περιορισμοί να εξυπηρετηθούν και η κοινωνικοπολιτική κατάσταση στη χώρα να εξομαλυνθεί.
8) κλιμάκια έλεγχου της μαύρης και αδήλωτης εργασίας .Υπολογίζεται ότι η μαύρη εργασία προσεγγίζει το 30 με 35 %, ο έλεγχος της μπορεί να αποφέρει μεγάλα έσοδα στα ασφαλιστικά ταμεία για να μην ψάχνουμε κάλυψη των ελλειμμάτων των ταμείων από την μείωση των συντάξεων και την αύξηση των ορίων ηλικίας


ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΡΤΙΣΤΕΙ Ο ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΣΟΔΥΝΑΜΩΝ ΜΕΤΡΩΝ.
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΣΟΔΥΝΑΜΩΝ ΜΕΤΡΩΝ.

Πηγές δημοσίων εσόδων
Ετήσια αξία φορολογικών εσόδων

Πάταξη διαφθοράς
14 δις (3 δις α’ χρόνος)

Φοροδιαφυγή
11 δις (α’ χρόνος 2,8 δις)

Σύλληψη κερδών λαθρεμπορίου
1,7 δις

Ανάπτυξη χάρις στη δημιουργία 650.000 θέσεων εργασίας από μαζικές επενδύσεις και μείωση εργάσιμου χρόνου
1,2 δις

Μείωση εξοπλιστικών δαπανών κατά 30%
1,0 δις

Εξαίρεση δημοσίων επενδύσεων από πρωτογενές αποτέλεσμα
6,4 δις

Σύνολο εξοικονόμησης α’ έτους
16,1 δις (ή 9,7 δις χωρίς τις δημόσιες επενδύσεις)



Αυτά πρέπει να είναι τα μέτρα που θα προτείνει η Κυβέρνηση και ταυτόχρονα πρέπει να περάσει στην εφαρμογή τους, δείχνοντας το που προσανατολίζεται για να μαζέψει χρήματα, που είναι απαραίτητα για να τροφοδοτήσει την υλοποίηση του προγράμματός της.


ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ
α) Να πιέσει για παραίτηση τον Στουρνάρα και αφού αποκαλύψει τα τεράστια σκάνδαλα δανειοδοτήσεων χωρίς εγγυήσεις και πάνω από όλα χωρίς αποπληρωμή αφού το μεγαλύτερο μέρος αυτών των δανείων έχει εξαχθεί στο εξωτερικό να κοινωνικοποιήσει τις τράπεζες για να ελέγχει την ροή του χρήματος και για να έχει πρόσβαση σε πληροφορίες για το ποιοι μεγαλοεπιχειρηματίες έχουν πάρει τα δάνεια και δεν τα πληρώνουν και ποιοι έκαναν εξαγωγή κεφαλαίου τα τελευταία χρόνια για να ελεγχθούν όλοι όσα παράνομα διαφεύγουν.


β) Να απαιτηθούν τώρα να πληρώσουν όλες τις υποχρεώσεις τα συστημικά κανάλια και ταυτόχρονα να ζητήσουμε έλεγχο αδειών για τις συχνότητες που εκπέμπουν.


γ) Να προχωρήσουμε στην δημιουργία ενιαίων φορέων κατά κλάδο παραγωγής και στην κοινωνικοποίηση όσων επιχειρήσεων έχουν πάρει δάνεια ή επιχορηγήσεις τα οποία ποτέ δεν έγιναν επενδύσεις και απασχόληση, αλλά φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό.


Η Κυβέρνηση προτάσσοντας και δεσμευόμενη γι’ αυτά τα μέτρα σαν ισοδύναμα στα μέτρα που προτείνει το Ευρωπαϊκό Διευθυντήριο, να καλέσει την αριστερή πτέρυγα και όλους τους διαφωνούντες για την στήριξή της στην υλοποίηση του παραπάνω προγράμματος.
Ταυτόχρονα επειδή σύντομα θα ξαναπαρουσιαστούν προβλήματα και θα δέχεται συνέχεια επιθέσεις από το Διευθυντήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να προετοιμαστεί για σύγκρουση μαζί του στο άμεσο μέλλον.


Πάνω απ όλα όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα, ανεξάρτητα από την κυβέρνηση, πρέπει να καλέσει σε μαζικές κινητοποιήσεις τους έλληνες και ευρωπαίους εργαζόμενους ούτως ώστε να γίνουν μέρος και ισχυρός παράγοντας στις περίφημες διαπραγματεύσεις που θα συνεχίσουν να γίνονται με το Διευθυντήριο της Ε.Ε.


Πρέπει να τους καλέσει να στηρίξουν ένα πρόγραμμα που θα βάζει:


το ζήτημα του λογιστικού και του κοινωνικού ελέγχου τους χρέους όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στις υπόλοιπες χώρες κυρίως του ευρωπαϊκού Νότου. (Ήδη τα πρώτα δείγματα της επιτροπής ελέγχου που συστήθηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο δείχνουν ότι μεγάλο μέρος του χρέους είναι επαίσχυντο, παράνομο και καταχρηστικό.) Με αυτό τον τρόπο θα στοιχειοθετηθεί το ότι το χρέος αυτό ήταν αποτέλεσμα μιας ληστρικής σχέσης και μιας διασπάθισης δημόσιου χρήματος από παρελθούσες κυβερνήσεις.
Πρέπει να διεκδικηθούν και να απαιτηθούν ευρωπαϊκές και κοινωνικές διαδικασίες, για να πάψουν να φοροδιαφεύγουν οι πολυεθνικές εταιρείες μέσω διαφόρων δρόμων φοροδιαφυγής (υπολογίζεται ότι οι πολυεθνικές εταιρείες έχουν φοροδιαφυγή που προσεγγίζει το 1τρις ευρώ στα πλαίσια της Ε.Ε.). Τo Διευθυντήριο της Ε.Ε., την ίδια ώρα που ‘λιώνει’ τους εργαζόμενους με τις πολιτικές λιτότητας, επιτρέπει και διευκολύνει τις πολυεθνικές να φοροδιαφεύγουν.
Απέναντι στις πολιτικές λιτότητας οι έλληνες και ευρωπαίοι εργαζόμενοι πρέπει να διεκδικήσουν, εκτός από την πάταξη της φοροδιαφυγής, την αύξηση της φορολογίας στο μεγάλο κεφάλαιο και ιδιαίτερα στις πολυεθνικές με ταυτόχρονη αύξηση των δαπανών για τις κοινωνικές ανάγκες (υγεία, παιδεία, έργα υποδομής, έρευνα, απασχόληση, στέγη).


ΕΥΡΩ, ΔΡΑΧΜΗ Ή ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ;


Το τελευταίο διάστημα γίνεται μια διαρκής αναφορά για το είδος του νομίσματος που πρέπει να έχει η Ελλάδα. Άλλοι υποστηρίζουν την σιγουριά του Ευρώ και άλλοι την ανάγκη για μετάβαση στην δραχμή.
Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε είναι ότι την κρίση με τη λιτότητα στους Έλληνες και Ευρωπαίους εργαζόμενους, δεν την έφερε το είδους του νομίσματος. Γιατί για παράδειγμα στην Αγγλία δεν έχουν ευρώ αλλά ο Κάμερον επιβάλλει περικοπές κοινωνικών δαπανών ύψους 13 δις λιρών Αγγλίας.
Αυτό που γεννάει τα προβλήματα είναι ο καπιταλιστικός χαρακτήρας της οικονομίας και της κοινωνίας. Είναι το γεγονός ότι τα μέσα παραγωγής βρίσκονται στα χέρια μιας μικρής ομάδας πολυεθνικών επιχειρήσεων και καπιταλιστών, οι οποίοι για να μεγιστοποιήσουν το κέρδος τους επιβάλλουν λιτότητα και δραστική μείωση των κοινωνικών παροχών για το σύνολο των εργαζόμενων.
Είτε με ευρώ είτε με δραχμή η κρίση και τα προβλήματα, όσο τα μέσα παραγωγής και η οικονομία θα παραμένει στα χέρια μια χούφτας καπιταλιστών, θα συνεχίσουν να υπάρχουν.


ΔΡΑΧΜΗ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ


Υπάρχουν αρκετοί και μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ (ιδιαίτερα στο αριστερό ρεύμα), οι οποίοι υποστηρίζουν την ανάγκη της επιστροφής στην δραχμή και στη δημιουργίας μιας εθνικής οικονομίας, ενώ παράλληλα χουν εξαλείψει την λέξη και την έννοια σοσιαλισμός από κάθε τους αναφορά.
Η προγραμματική τους απάντηση είναι μονοσήμαντη και αδύναμη, γιατί στο μόνο που στηρίζεται είναι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.
Την περίοδο της Παγκοσμιοποίησης είναι τουλάχιστον αστείο να συζητάμε για την δημιουργία μιας «νησίδας» εθνικής οικονομίας, ιδιαίτερα σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία δεν έχει καθόλου υποδομή και βιομηχανική παραγωγή. Είναι επίσης αστείο να πιστεύουμε ότι την λύση θα την δώσει η μεταβολή νομίσματος.


Βεβαίως αυτό δεν πρέπει να μας αποτρέπει από το να παλεύουμε και να διεκδικούμε και καλύτερους όρους διαβίωσης για τους εργαζόμενους και τον λαό μέσα από ένα μεταβατικό πρόγραμμα που θα στοχεύει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της και Ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας στα πλαίσια της ευρύτερης ευρωπαϊκής οικονομίας κοινωνίας με βάση την κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των βασικών μονοπωλίων και τομέων συνολικά. Αυτό δεν σημαίνει μία ταυτόχρονη κοινωνική αλλαγή σε όλες τις χώρες-μέλη αλλά την προετοιμασία του εργατικού κινήματος για την ταχύρρυθμη εξάπλωση της σοσιαλιστικής ανατροπής σε όλη την Ήπειρο και την δημιουργία των Ενωμένων Σοσιαλιστικών Πολιτειών της Ευρώπης.


ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ
Όπως αποδείχτηκε οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές χρησιμοποιούν την Ευρωπαϊκή ένωση σαν ένα μοχλό ενίσχυσης των συμφερόντων για το κέρδος τους και την επιβολή της λιτότητας στους λαούς της Ευρώπης. Η δημοκρατία ήταν επίφαση όσο καιρό ο καπιταλισμός είχε ανοδική πορεία και μπορούσε να δίνει μικροπαροχές στους εργαζόμενους. Από την στιγμή που ο καπιταλισμός πέρασε σε φάση κρίσης όλες οι δημοκρατικές λειτουργίες παραμερίστηκαν και την θέση τους πήραν οι δρακόντειοι νόμοι, οι πολιτικές παρεμβάσεις και η καταστολή.
Η Ευρώπη για να υπάρξει πρέπει να γίνει σοσιαλιστική, αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα. Ή θα είναι μία μηχανή καταστολής για τους εργαζόμενους στα χέρια των πολυεθνικών και του Διευθυντηρίου ή θα διαλυθεί. Αυτό το αναφέρουμε γιατί συνεχώς ακούγεται τελευταία ότι η Ευρώπη είναι λίκνο της δημοκρατίας κλπ. Ποτέ δεν ήταν κάτι τέτοιο. Ο αγώνας των Ελλήνων εργαζόμενων λοιπόν, πρέπει να συνδεθεί με τον αγώνα των ευρωπαίων εργαζόμενων με στόχο την κοινωνική αλλαγή.


ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ


Ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε τον δρόμο. Εκατοντάδες χιλιάδες Ευρωπαίοι εργαζόμενοι διεκδικούν μέσω του δρόμου του αγώνα τα δικαιώματα τους, μετά από πολλά χρόνια ηττών και απογοήτευσης. Η πτώση, η διάσπαση και διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ θα φέρουν απογοήτευση και μια νέα περίοδο ηττών και χτυπημάτων για τους Έλληνες και τους Ευρωπαίους εργαζόμενους. Γι’ αυτό πρέπει και η Κυβέρνηση να μην πέσει, αλλά να αγωνιστεί με βάση το παραπάνω πρόγραμμα που αναφέραμε, και το κόμμα να μην διασπαστεί. Όποιος το αποτολμήσει θα είναι υπόλογος απέναντι στο Ελληνικό και Ευρωπαϊκό κίνημα.


ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ


Η παρακάτω υπογράφοντες καλούμε τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και τους εργαζόμενους, στην δημιουργία ιδεολογικού ρεύματος που θα έχει στόχο, με βάση την παραπάνω διακήρυξη, να βάλει ως βασικό καθήκον τον αγώνα για τον σοσιαλισμό.
Να απευθυνθεί ταυτόχρονα στο σύνολο της Αριστεράς στα συνδικάτα και στους απλούς εργαζόμενους για ένα ενιαίο μέτωπο δράσης ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και τον φασισμό. Για τους εργαζόμενους δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από τον δρόμο του αγώνα.

 

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

Ποιες είναι οι αλλαγές στο ασφαλιστικό

Ποιες είναι οι αλλαγές στο ασφαλιστικό

19 Ιουλίου

Η αλλαγή στο Ασφαλιστικό, η οποία ξεκίνησε με τη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου την Τετάρτη, συνεχίζεται με δεύτερο «πακέτο» την ερχόμενη εβδομάδα και αναμένεται να ολοκληρωθεί τον ερχόμενο Οκτώβριο.
Οι  αυξήσεις ορίων- «αγγίζουν» ακόμη και όσους είχαν υποβάλει από τις αρχές του 2015 αίτηση για να συνταξιοδοτηθούν. Και όλες έχουν στόχο να μειώσουν τη συνταξιοδοτική δαπάνη και τη συμμετοχή του κράτους στη χρηματοδότηση του Ασφαλιστικού ελλείψει... χρημάτων.
Οι αλλαγές για τους ασφαλισμένους
1. Σε όλους όσοι συνταξιοδοτούνται μετά τις 30 Ιουνίου 2015, θα δίδεται η σύνταξη που αναλογεί στις εισφορές οι οποίες έχουν καταβληθεί. Το συγκεκριμένο μέτρο καταργεί τα κατώτατα - εγγυημένα από το κράτος κατώτατα όρια, μειώνει έως 45% τα ποσά των συντάξεων για όσους έχουν 15-20 χρόνια ασφάλισης και χαμηλές αποδοχές και ακυρώνει τους σχεδιασμούς παλαιών ασφαλισμένων που σχεδίαζαν να λάβουν έξτρα εισόδημα με μια δεύτερη σύνταξη 15ετίας. Μετά την συμπλήρωση του 67ου έτους, θα χορηγείται πάντως το πλήρες ποσό της κατώτατης εγγυημένης σύνταξης, ενώ όσοι συνταξιοδοτούνται με 40 έτη ασφάλισης στα 62 θα λαμβάνουν κανονικά το έξτρα εγγυημένο ποσό.
2. Αλλάζει αναδρομικά από το... 2011 ο τρόπος υπολογισμού των συντάξεων -με την πρόβλεψη καταβολής αναλογίας της βασικής σύνταξης των 360 ευρώ, δηλαδή χαμηλότερων ποσών σε σχέση με ό,τι ίσχυε έως τώρα -ακόμη και για όσους και όσες έχουν υποβάλει φέτος αίτηση συνταξιοδότησης! Οσοι έχουν υπαχθεί στην ασφάλιση οποιουδήποτε ταμείου έως τις 31/12/2010 και υποβάλουν αίτηση συνταξιοδότησης μετά την 1/1/2015 θα λαμβάνουν δύο τμήματα σύνταξης.
Ένα με βάση τα ποσοστά και τις συντάξιμες αποδοχές ή ασφαλιστικές κατηγορίες που ίσχυαν για τον χρόνο ασφάλισης έως το 2010 και
δεύτερο τμήμα με χαμηλότερα ποσοστά αναπλήρωσης και αναλογία της βασικής σύνταξης για τον χρόνο ασφάλισης από την 1/1/2011.
3. Τα προβλεπόμενα μέχρι 30 Ιουνίου 2015 χαμηλότερα από το 62ο και 67ο όρια ηλικίας συνταξιοδότησης θα αυξάνονται κατά έξι μήνες ανά έτος, ξεκινώντας από 1η Ιουλίου 2015, φτάνοντας μέχρι και το έτος 2022 (η σχετική διάταξη αναμένεται την ερχόμενη εβδομάδα στη Βουλή). Σε όσες περιπτώσεις δεν προβλέπεται όριο ηλικίας, η μεταβατική προσθήκη του εξαμήνου ξεκινά από την 1η Ιανουαρίου 2016 με όριο ηλικίας το 58ο έτος, εφόσον ο ασφαλισμένος βγαίνει στη σύνταξη με τη συμπλήρωση 35 ετών ασφάλισης, ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση με όριο ηλικίας το 55ο έτος.
4. Επιπλέον, κατά το χρονικό διάστημα αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, επιβάλλεται μείωση του ποσού σύνταξης κατά 16% μηνιαίως και μέχρι τη συμπλήρωση του διαμορφούμενου, κατά περίπτωση προβλεπόμενου νέου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης (θα παύει να χορηγείται μειωμένη η σύνταξη όταν συμπληρώνεται το κατά περίπτωση ηλικιακό όριο). Από 1/1/2023 θα ισχύουν ως όρια για πλήρη σύνταξη τα 40 χρόνια ασφάλισης (ή 12.000 ημέρες ασφάλισης) και το 67ο έτος με 15 έτη (ή 4.500 ημέρες ασφάλισης) και για τη μειωμένη τα 62 με 15 έτη (ή 4.500 ημέρες ασφάλισης).
Από την αύξηση των ορίων εξαιρούνται:
Οι υπαγόμενοι σε καθεστώς βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων, καθώς και ασφαλισμένοι απασχολούμενοι σε ορυχεία, λιγνιτωρυχεία και υπόγειες στοές, οι μητέρες παιδιών που είναι ανίκανα για κάθε βιοποριστική εργασία, οι σύζυγοι, γονείς και αδελφοί αναπήρων και οι ασφαλισμένοι ανάπηροι που καταλαμβάνονται από τις διατάξεις του νόμου 612/77 (τυφλοί, παραπληγικοί κ.α.).
Όσοι έχουν θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα μέχρι 30 Ιουνίου 2015 (έχουν τον χρόνο ασφάλισης ο οποίος απαιτείται και τα όρια ηλικίας όπου αυτά προβλέπονται).
5. Αυξομειώσεις αναμένονται στο ύψος των εισφορών (μειώσεις σε ΔΕΚΟ, τράπεζες, σύνδεση με το πραγματικό εισόδημα για τους αυτοαπασχολούμενους και αυξήσεις για τους αγρότες). συμπαρασύροντας τις παροχές, περιλαμβανομένων και των εφάπαξ.
Οι αλλαγές για τους συνταξιούχους
1 Αυξάνονται από την 1η Ιουλίου 2015 (από 4% σε 6%) οι εισφορές υγειονομικής περίθαλψης που παρακρατούνται από τις κύριες συντάξεις και επιβάλλεται εισφορά 6% υπέρ υγειονομικής περίθαλψης και στις καταβαλλόμενες επικουρικές συντάξεις. Ακόμη και ένας χαμηλοσυνταξιούχος θα χάσει, εμμέσως, πάνω από μια επικουρική σύνταξη.
2 «Ανοικτό» παραμένει το ενδεχόμενο οριζόντιων περικοπών στις επικουρικές αν δεν βρεθούν έως τον Οκτώβριο δημοσιονομικά ισοδύναμα για να μην εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος.
3 Δρομολογείται η κατάργηση του ΕΚΑΣ έως το τέλος του 2019 (νωρίτερα θα περικοπεί από όσους έχουν υψηλότερα εισοδήματα).
Οι αλλαγές στα Ταμεία
Εντάσσονται υποχρεωτικά αναδρομικά από την 1/1/2015 στο ΕΤΕΑ όλα τα επικουρικά ταμεία. «Παγώνει» στα φετινά επίπεδα η κρατική χρηματοδότηση των Ταμείων έως το 2021. Ο περιορισμός αυτός, σε συνδυασμό με την υποχρέωση της κυβέρνησης να βρει δημοσιονομικά ισοδύναμα για την ακύρωση δικαστικών αποφάσεων, δημιουργεί μεγάλες αβεβαιότητες για τη χρηματοδότηση των συντάξεων και σε πολλούς τη βεβαιότητα ότι θα έρθουν και άλλα μέτρα.
Τον Οκτώβριο αποφασίζονται οι ενοποιήσεις όλων των Ταμείων κύριας ασφάλισης και των κανόνων υπολογισμού των συντάξεων για τον χρόνο ασφάλισης έως το 2010 (κάθε Ταμείο έχει δικές του καταστατικές διατάξεις), καταργήσεις κοινωνικών πόρων κ.ά.
Πόσο μειώνονται τα κατώτατα όρια συντάξεων  (χορήγηση μόνο του οργανικού ποσού, με βάση τις εισφορές, έως την ηλικία των 67 ετών)
Στο ΤΕΒΕ
Με 15ετία στην 6η ασφαλιστική κατηγορία θα καταβάλλεται σύνταξη 420 ευρώ αντί 640 ευρώ έως σήμερα
Στο ΙΚΑ
Με 4.500 ημέρες ασφάλισης και συντάξιμες αποδοχές 700 ευρώ, θα καταβάλλεται σύνταξη 315 ευρώ αντί 486 ευρώ
Με 20 έτη ασφάλισης και 500 ευρώ αποδοχές, η σύνταξη που αναλογεί είναι 297 ευρώ και με αποδοχές 700 ευρώ, 352 ευρώ
Μειώσεις θα γίνουν αντίστοιχα και στα εγγυημένα απο το κράτος ποσά των αναπηρικών και των συντάξεων χηρείας αν δεν υπάρξει αντίθετη πρόβλεψη
Παραδείγματα περιορισμού πρόωρης συνταξιοδότησης
• Ασφαλισμένος με 10.500 ημέρες ασφάλισης το 2011 που θα «έβγαινε» σε ηλικία 58 ετών και φέτος είναι 54 ετών θα μπορεί να συνταξιοδοτηθεί χωρίς πέναλτι (-16% στο ποσό της μηνιαίας σύνταξης) όταν γίνει 60 ετών καθώς το ηλικιακό όριο θα αυξάνεται ως εξής:
Την 1/7/2015 θα ισχύει όριο 58,5
Την 1/7/2016 το όριο θα είναι 59
Την 1/7/2017 στα 59,5
Την 1/7/2018 στα 60
• Ασφαλισμένος που μπορούσε να συνταξιοδοτηθεί με 35ετία ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας και σήμερα είναι 55 ετών δεν θα μπορεί να συνταξιοδοτηθεί χωρίς πέναλτι αν δεν φτάσει σε ηλικία 59 ετών αφού θα αυξάνεται κατά ένα 6μηνο το ηλικιακό όριο που τίθεται από την 1/1/2016 στα 58 και θα διαμορφωθεί ως εξής:
Την 1/1/2016 στα 58
Την 1/1/2017 στα 58,5
Την 1/1/2018 στα 59
Αν «βγει» το 2018 σε ηλικία 58 ετών, θα χάσει το 16% από τη σύνταξη που θα ελάμβανε. Με βάση το σχέδιο που επεξεργάστηκε η κυβέρνηση μόλις γίνει 59 ετών θα αρχίσει να λαμβάνει κανονικά τη σύνταξη χωρίς την περικοπή.
Μείωση από 1/7/2015 κύριων και επικουρικών συντάξεων μετά τις νέες εισφορές για υγειονομική περίθαλψη.
Χαμηλοσυνταξιούχος που λαμβάνει την κατώτατη σύνταξη των 486 ευρώ και επικουρική 236 ευρώ πληρώνει σήμερα εισφορά 4% στην επί της κύριας σύνταξης για ασθένεια (19,45ευρώ). Από την 1η Ιουλίου θα πληρώνει 29,16 ευρώ + 14,16 ευρώ, συνολικά 43,32 ευρώ ή επιπλέον 23,87 ευρώ το μήνα και 286,44 ευρώ το χρόνο.
Μείωση ποσού για νέο (ΑΠΟ 1/1/2015) συνταξιούχο με τη χορήγηση βασικής και αναλογικής σύνταξης
Ασφαλισμένος με 35ετία και μισθό 1.500 ευρώ έως το 2010 και 1.100 ευρώ από 2011-2015, θα λάβει μεικτή σύνταξη 1.030 ευρώ αντί 1.069 ευρώ που θα ήταν αν υπολογιζόταν με βάση όσα ίσχυαν πριν από τη ψήφιση του πολυνομοσχεδίου.
Πηγή: ΗΜΕΡΗΣΙΑ