Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Ν. Ξυδάκης: Να επανεξετάσει η Βρετανία τη στάση της για τα Γλυπτά του Παρθενώνα

Ν. Ξυδάκης: Να επανεξετάσει η Βρετανία τη στάση της για τα Γλυπτά του Παρθενώνα

Ελλάδα Κάλεσμα προς την Βρετανία να επανεξετάσει τη στάση της στο θέμα την Γλυπτών του Παρθενώνα απευθύνει ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού Νίκος Ξυδάκης, σχετικά με την πρωτοβουλία διαμεσολάβησης της UNESCO, διαμηνύοντας ότι η κυβέρνηση θα συνεχίσει την προσπάθειά της με κάθε δυνατό τρόπο και θα θέσει εκ νέου το ζήτημα.
«Με λύπη πληροφορηθήκαμε, και πάντως όχι δια της επίσημης οδού, ότι η βρετανική πλευρά αρνείται κατηγορηματικά την πρόσκληση της UNESCO για έναρξη της διαδικασίας διαμεσολάβησης για τα Γλυπτά του Παρθενώνα που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο», αναφέρει ο Ν. Ξυδάκης.

«Διαπιστώνεται μια έλλειψη διάθεσης για συνεργασία και διάλογο από τη βρετανική πλευρά, η οποία δείχνει επίσης να αγνοεί τις σχετικές με το ζήτημα Συστάσεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής ICPRCP, ενός θεσμικού οργάνου της UNESCO. Προξενεί εντύπωση ο αρνητισμός και η έλλειψη του προσήκοντος σεβασμού προς τις καλές υπηρεσίες των διαμεσολαβητών. Εντύπωση επίσης προξενεί η απολύτως μονομερώς συνεχιζόμενη προσπάθεια υποβάθμισης ενός διακρατικού ζητήματος σε ζήτημα μεταξύ μουσείων» συνεχίζει.

Όπως επισημαίνει ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού, «η ελληνική κυβέρνηση θα συνεχίσει την προσπάθειά της με κάθε δυνατό τρόπο και θα θέσει εκ νέου το ζήτημα στη Γενική Διευθύντρια της UNESCO, αναμένοντας τις αντιδράσεις για τους χειρισμούς της Βρετανίας» ενώ καλεί τη Μεγάλη Βρετανία να επανεξετάσει τη στάση της», επισημαίνοντας πως «η Ελλάδα παραμένει ανοικτή σε κάθε θετική χειρονομία».
© stokokkino.gr | 27 Μαρτίου 2015

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

«Φρένο» στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος


«Φρένο» στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος
ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ


Με απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού Παιδείας και Θρησκευμάτων παύεται η επιτροπή του ΥΠΠΟ, που θα επεξεργαζόταν σχέδιο διαχείρισης του Κεραμεικού και της Βραυρώνας εμπλέκοντας και το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Στις 26 Σεπτεμβρίου 2014, ο «Ημεροδρόμος» είχε αποκαλύψει την ύπαρξη εγγράφου (δες http://www.imerodromos.gr/vravrona-kerameikos/) της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού σύμφωνα με το οποίο συγκροτείτο επιτροπή με αντικείμενο την υποβολή προτάσεων για τη διαχείριση αρχαιολογικών χώρων και την εμπλοκή – και επισήμως πλέον – ιδιωτικών φορέων και αστικών μη κερδοσκοπικών εταιρειών στη διαχείριση των μνημείων. Συγκεκριμένα το Ιδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» φερόταν ως εμπλεκόμενος φορέας στη διαχείριση των αρχαιολογικών χώρων Κεραμεικού και Βραυρώνας.

Η δημοσιοποίηση του εγγράφου είχε προκαλέσει τις αντιδράσεις των εργαζόμενων του ΥΠΠΟ καθώς εδώ και πολύ καιρό προετοιμάζεται το έδαφος ώστε το δημόσιο αγαθό της Πολιτιστικής Κληρονομιάς να αποτελέσει πεδίο συνδιαχείρισης με την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ωστόσο, το εύρος και η δύναμη των αντιδράσεων, σε αυτή την περίπτωση, έφερε αποτελέσματα. Σύμφωνα με έγγραφο (αρ. πρωτ. ΥΠΟΠΑΙΘ/ΓΔΔΥΗΔ/ΔΔΑΑΔ/ΤΔΑΔΤΠ/) που υπεγράφη στις 23 Μαρτίου 2015 από τον υπουργείο Πολιτισμού, Αρ. Μπαλτά «παύει η ισχύς της αριθμ. ΥΠΠΟΑ/ΓΔΔΥ/ΔΙΟΙΚ/ΤΔΜΝ/24937/36195/31827/16063/24-9-2014 απόφασης, που αφορά στη συγκρότηση Επιτροπής για την επεξεργασία προτάσεων για την ολοκληρωμένη διαχείριση των αρχαιολογικών χώρων, τις δράσεις προβολής τους και την εξυπηρέτηση των επισκεπτών».

Θυμίζουμε ότι σύμφωνα με την απόφαση του Σεπτεμβρίου η εν λόγω επιτροπή θα είχε ως έργο «την επεξεργασία προτάσεων προς την πολιτική ηγεσία για την ολοκληρωμένη διαχείριση των αρχαιολογικών χώρων, τις δράσεις προβολής τους και την εξυπηρέτηση των επισκεπτών. Στην Επιτροπή ανατίθενται επίσης η εκπόνηση πιλοτικού σχεδίου αναβάθμισης και διαχείρισης των αρχαιολογικών χώρων του Κεραμεικού και της Βραυρώνας, στο πλαίσιο της συνεργασίας του ΥΠ.ΠΟ.Α. με το Κοινωφελές Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος».

Τότε είχε ανακύψει πλήθος ερωτημάτων. Ποιο θα είναι το αντικείμενο του Ιδρυματος Σταύρος Νιάρχος στον Κεραμεικό και τη Βραυρώνα; Τι είναι αυτό που δεν μπορούν να κάνουν οι αρμόδιες Εφορείες από τη στιγμή που θα έχουν κονδύλια και προσωπικό; Σε ποιο «πλαίσιο συνεργασίας του ΥΠΠΟΑ με το Ιδρυμα» αναφέρεται το έγγραφο; Υπάρχει και κάποιο άλλο μνημόνιο συνεργασίας εκτός από το μνημόνιο που αφορά στην ανέγερση της Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης στο Δέλτα Φαλήρου; Και εν τέλει, το Ιδρύμα Σταύρος Νιάρχος έχει λάβει το χρίσμα του μεγάλου χρηματοδότη του πολιτισμού σήμερα, του μεγάλου διαχειριστή αύριο; Στα παραπάνω ερωτήματα δεν υπήρξε ποτέ απάντηση από την πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟ. Επιπλέον, ως μέλος της επιτροπής εμφανιζόταν και αρχαιολόγος που φέρεται να είναι διευθυντής αστικής μη κερδοσκοπικής με την επωνυμία «Πρωτοβουλία για την Ανάδειξη της Πολιτιστικής Κληρονομιάς».

Η παύση της επιτροπής ελπίζουμε να σημαίνει και την ταυτόχρονη παύση κάθε σκέψης ή σχεδίου για ενδεχόμενη εμπλοκή ιδιωτών στη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς, ακόμα και υπό το καθεστώς την συνδιαχείρισης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Σχέδια που εξυφαίνονται με το άλλοθι της κρίσης και των άδειων ταμείων, αλλά που στην πραγματικότητα ανοίγουν τις πόρτες σε ορέξεις για νέες «κερδοφόρες» επενδύσεις.

http://www.imerodromos.gr/idryma-niarhou/

Σχετικά άρθρα:

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Μαρίνος Αντύπας, ο αγωνιστής που δολοφονήθηκε.



Μαρίνος Αντύπας, ο αγωνιστής που δολοφονήθηκε.




Ο δράστης αθωώθηκε, επειδή το δικαστήριο έκρινε ότι ο Αντύπας 
τον ξύπνησε και αυτό τον εκνεύρισε!... 
Ο Μαρίνος Αντύπας γεννήθηκε το 1872 στην Κεφαλλονιά. Μαθητής ακόμα στο Γυμνάσιο του Αργοστολίου ήρθε σε επαφή με τις ριζοσπαστικές ιδέες της εποχής και έγινε από τους πρώτους φλογερούς σοσιαλιστές.
Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και συμμετείχε στην κρητική επανάσταση κατά των Τούρκων το 1897, όπου γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Συνελήφθη το 1905, επειδή κατήγγειλε δημόσια τα Ανάκτορα για προδοσία.
Όταν αποφυλακίστηκε, επέστρεψε στην Κεφαλλονιά και εξέδωσε εφημερίδα με τον τίτλο “Ανάστασις”, με την οποία κατήγγειλε τις άρχουσες τάξεις.
Μετά από μια σύντομη διαμονή στη Ρουμανία, επέστρεψε στην Ελλάδα.
Το 1906 ο Αντύπας έφθασε στη Θεσσαλία και ανέλαβε επιστάτης στη γη του θείου του.
Για να δεχθεί τη θέση, έθεσε τους όρους του και έλαβε ρητή διαβεβαίωση ότι θα ασκούσε το έργο του με απόλυτη ελευθερία κινήσεων.
Φυσικά, η συμπεριφορά του δεν θύμιζε σε τίποτα τους βάναυσους και τρομακτικούς επιστάτες των περισσότερων τσιφλικάδων, που καταπατούσαν κάθε δικαίωμα κολίγων. Ο Μαρίνος Αντύπας αναπόφευκτα ήρθε σε αντιπαράθεση με τον επιστάτη του Μεταξά, τον σκληρό και θηριώδη Κυριάκο.
Ο Αντύπας ζήτησε την απόλυσή του, αλλά δεν εισακούσθηκε γιατί ο άλλος επιστάτης δεν ανήκε στη δικαιοδοσία του Σκιαδαρέση. Το μόνο που κατάφερε ήταν να εξασφαλίσει έναν εχθρό που σύντομα αποδείχθηκε θανάσιμος!...


Οκτάωρο και δικαιώματα Μαρίνος Αντύπας



Από την πρώτη γνωριμία, ο Μαρίνος προκάλεσε αίσθηση στους κολίγους που τον άκουγαν να τους “δασκαλεύει” για οκτάωρο και εργασιακά δικαιώματα.
Να απαιτεί σχολεία για τα φτωχά παιδιά, δρόμους και γιατρούς για όλους.
Να ζητά να γκρεμιστούν τα χαμόσπιτα, οι ονομαζόμενες χαμοκέλες, και να χτιστούν κανονικά σπίτια για τους εργάτες της γης.
Εκείνο όμως που πραγματικά σόκαρε, ήταν ότι εξέφραζε ανοικτά το αίτημα να δοθεί γη στους ακτήμονες εργάτες, γη που θα την έπαιρναν από τους τσιφλικάδες!
Έτσι, το αίτημα της αναδιανομής εκφραζόταν απροκάλυπτα και ηχηρά για πρώτη φορά στην απελευθερωμένη από τους Τούρκους Ελλάδα.
Ο Αντύπας δεν ήταν παθητικός σοσιαλιστής που διακήρυττε τις ιδέες του μόνο σε όσους τον συναναστρέφονταν.
Γύριζε στα καφενεία και παρακινούσε τους αγρότες να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, δικαιώματα που οι περισσότεροι δεν γνώριζαν καν, καθώς θεωρούσαν την κακοποίηση και την εκμετάλλευση τους άδικο, αλλά νόμιμο δικαίωμα των τσιφλικάδων.
Γρήγορα απέκτησε κι άλλους φανατικούς εχθρούς που σχεδίαζαν την εξόντωσή του. ...

Το χαστούκι στον Σλήμαν


Η αντίστροφη μέτρηση για τον Αντύπα άρχισε με το φραστικό επεισόδιο που είχε στην Αθήνα με τον Αγαμέμνονα Σλήμαν, γιο του περίφημου αρχαιολόγου που ανακάλυψε την Τροία.
Ο Σλήμαν ήταν βουλευτής και μεγαλοτσιφλικάς στην Αγιά Θεσσαλίας.
Με απαξιωτικό τρόπο αυτός και κυρίως η ελληνογερμανίδα γυναίκα του αποκαλούσαν τον Αντύπα “λούμπεν” και εξέφραζαν δημόσια την απέχθειά τους, λέγοντας ότι “είναι θρασύς” που τολμά να περνά από μπροστά τους και να τους κοιτάζει.
Ο Αντύπας το πληροφορήθηκε και, όταν τυχαία τους συνάντησε σ’ ένα καφενεία, ζήτησε εξηγήσεις. Λέγεται ότι ο Αντύπας ρώτησε τον Σλήμαν: “Γιατί με κατηγορείς;” και ο πολιτικός-τσιφλικάς του απάντησε: “Σε κατηγορώ με το δικαίωμα ενός ελεύθερου πολίτη”.
Τότε ο Αντύπας τον χαστούκισε δυνατά σχολιάζοντας: “Τότε κι εγώ σε χαστουκίζω με το δικαίωμα ενός ελεύθερου πολίτη”.
Όπως γράφτηκε, “το χαστούκι ακούστηκε σε όλη την Ελλάδα” και έδωσε το μέτρο της ανυποταγής απέναντι στους τσιφλικάδες, τους επιστάτες και φυσικά το κράτος.
Τότε για δεύτερη φορά, ο φλογερός κοινωνικός επαναστάτης βρέθηκε στη φυλακή.
Η απολογία του στη δίκη ήταν ένα δριμύ κατηγορώ ενάντια στο κράτος και τους τσιφλικάδες: “Εις τη Θεσσαλίαν η κατάστασις είναι αθλία και η εικών απαισία.
Έλληνες αδελφοί μας, γυμνοί και κατίσχνοι, εφ’ ων τα οστά μόνον και η επιδερμίς προσκολλώνται, χρησιμεύουσιν ως φορτηγά ζώα των ημεδαπών τυράννων”.
Και η καταδίκη του, εικοσαήμερη φυλάκιση....




Η δολοφονία και η παρακαταθήκη


Ο Μαρίνος Αντύπας ως επιστάτης έμενε στο ίδιο οίκημα με τον άτεγκτο συνάδελφό του, Ιωάννη Κυριάκο, τον αδίστακτο επιστάτη του Μεταξά. Στις 8 μαρτίου 1907, ο Αντύπας επέστρεψε στον Πυργετό και πήγε για ύπνο στο κονάκι των επιστατών.


Όταν προσπάθησε να ανέβει στον όροφο, διαπίστωσε ότι ο Κυριάκος είχε κλειδώσει την πόρτα του διαδρόμου και έτσι δεν μπορούσε ν’ ανέβει στο δωμάτιό του για να κοιμηθεί μετά από μία κοπιαστική μέρα.
Χτύπησε πέντε-έξι φορές την πόρτα του Κυριακού και στο τέλος του άνοιξε η γυναίκα του.
Της έκανε παρατήρηση, αλλά αυτή δεν απάντησε. Σπάνια μιλούσε. Το επόμενο βράδυ, στις 8 Μαρτίου του 1907, ο Αντύπας βρήκε και πάλι την πόρτα κλειστή.
Άρχισε να τη χτυπά με μεγαλύτερη ένταση αυτή τη φορά. Τότε ακούστηκε ο Κυριακός να λέει στη γυναίκα του: “Πήγαινε να ανοίξεις μωρέ σ’ αυτό το παλιόσκυλο”. Ακολούθησε έντονο φραστικό επεισόδιο, με τον Αντύπα να φωνάζει: “Γιατί έκλεισες την πόρτα, αφού ξέρεις ότι είμαι κάτω και σε λίγο θα αποσυρθούμε στα δωμάτιά μας;” Η ένταση κορυφώθηκε, με τον θηριώδη Κυριακό να αρπάζει τον μικροκαμωμένο Αντύπα και να τον τραβά στο δωμάτιό του.
Οι μάρτυρες καταθέτουν ότι ξεκρέμασε την καραμπίνα από τον τοίχο και του έριξε. Η πρώτη μπαταριά τον τραυμάτισε ελαφρά, αλλά στη συνέχεια ο Κυριακός τον πυροβόλησε και δεύτερη φορά.
Ο Αντύπας ξεψύχησε λίγη ώρα αργότερα στα χέρια του ξαδέρφου του, Παναγιώτη Σκιαδαρέση. Τα τελευταία του λόγια ήταν η πολιτική του παρακαταθήκη στους αγρότες: “Ελευθερία, ισότης, αδελφότης”, ψέλλισε και πέθανε. Ο αστυνόμος τηλεγράφησε αμέσως ότι “Αντύπας ραπίσας Κυριακού εφονεύθη αμυνομένου”.
Δηλαδή, προτού ακόμη αρχίσει η ανακριτική διαδικασία, οι αρχές είχαν βγάλει πόρισμα ότι ο Aντύπας χτύπησε πρώτος κι ότι ο δολοφόνος ήταν σε άμυνα. Ήταν φανερό ότι το κατεστημένο ήθελε να προστατέψει τον δολοφόνο και σίγουρα δεν στενοχωρήθηκε καθόλου που ο Αντύπας βγήκε από τη μέση.

Η είδηση για τη δολοφονία απλώθηκε στον κάμπο σαν ανεξέλεγκτη φωτιά.
Η σορός του Αντύπα μεταφέρθηκε από χωρικούς στη Λάρισα, όπου εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα.


“Είναι ανώτερον πάσης περιγραφής το μεγαλείον, όπερ ενείχεν η επιτάφιος πομπή, η συνέχουσα δε τα πλήθη συγκίνησις, ήτις εξερρήγνυτο, ενός πασχόντος λαού δύναται να παράσχη το μέτρον της μεγάλης συμφοάς”, έγραψε τότε η εφημερίδα Πανθεσσαλική.
Ο Κυριακός δικάστηκε, αλλά το δικαστήριο με μια μνημειώδη απόφαση τον αθώωσε, επειδή το θύμα του διατάραξε τον ύπνο!
Ο δικαστής δέχθηκε ότι ο Μαρίνος Αντύπας εφονεύθη έπειτα από “βρασμό ψυχικής ορμής, που δημιουργήθηκε λόγω του ακατάλληλου της ώρας και λόγω του ύπνου της οικογενείας του δολοφόνου”.
Οι κολίγοι δεν ξέχασαν ποτέ τον Αντύπα, που έγινε θρύλος και σύμβολο.
Ο θάνατός του ήταν σπόρος για τους αγώνες των αγροτών, που οδήγησαν στη μεγάλη εξέγερση στο Κιλιλέρ και τελικά στη νομοθετική ρύθμιση που έδωσε επιτέλους γη και δικαιώματα στους φτωχούς καλλιεργητές....

πηγή

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Κόκκινες Γραμμές

Κόκκινες Γραμμές


Σε πρόσφατο άρθρο του, ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Βαρουφάκης, ισχυρίζεται ότι η δραματική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα, υποχρεώνει την ελληνική κυβέρνηση να πράξει αυτό που δεν κατάφεραν οι κυβερνήσεις της τελευταίας πενταετίας: να παρουσιάσει με ειλικρίνεια τα γεγονότα που αφορούν στην ελληνική οικονομία και να αποκαλύψει τις κόκκινες γραμμές πέραν των οποίων, η λογική και το καθήκον, της απαγορεύει να υποχωρήσει. 

Προσθέτει ότι δεν λειτουργεί στη λογική της θεωρίας των παιγνίων, της οποίας ως γνωστόν είναι ειδήμονας, προκειμένου να χαράξει στρατηγικές και επιλογές εκτός του τραπεζιού, παλεύοντας να βελτιώσει ένα “κακό χαρτί”.

Καταλήγει επικαλούμενος τον  Γερμανό φιλόσοφο Ιμμάνουελ Καντ, ο οποίος μας έμαθε ότι η λογική και η ελεύθερη έξοδος από την αυτοκρατορία των σκοπιμοτήτων επιτυγχάνεται με το να κάνει κανείς το σωστό.

Προκύπτουν ωστόσο ορισμένα ερωτήματα, όπως ας πούμε, ποιο είναι το σωστό και ποιο είναι το λάθος. Ασφαλώς είναι υποκειμενικά τέτοια ζητήματα, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη του τις πολιτισμικές διαφορές μεταξύ των διαφόρων ευρωπαϊκών λαών. Τι είναι σωστό και τι είναι λάθος για έναν Γερμανό, όταν στη γλώσσα του Ιμμάνουελ Καντ, η λέξη «χρέος» (Schulden) και η λέξη «ενοχή» (Schuld) είναι ομόρριζες? Ρητορικό είναι ασφαλώς το ερώτημα και δεν μπορεί να απαντηθεί εδώ.

Ας μείνουμε καλύτερα σε λιγότερο φιλοσοφικές και περισσότερο ποσοτικές, άρα μετρήσιμες έννοιες. Είναι, όντως, τόσο κακό το ελληνικό χαρτί, το οποίο ο κ. Βαρουφάκης δεν διανοείται καν να βελτιώσει, μόνο και μόνο επειδή οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις υπέκυψαν στην παραδοχή της ενοχής τους, να καταχρεώσουν την Ελλάδα και να την οδηγήσουν σ’ ετούτην την επονείδιστη ηθική, πολιτική, κοινωνική και οικονομική πτώχευση? 

Αυτό το ερώτημα δεν είναι καθόλου ρητορικό, γιατί η αναζήτηση της απάντησης υποστηρίζεται από τις θλιβερές εικόνες των ουρών των συσσιτίων, από τα καταθλιπτικά στίφη στα γκισέ του ταμείου ανεργίας, από τα διαλυμένα δημόσια νοσοκομεία, από όλους τους καταβαραθρωμένους δείκτες κοινωνικής ευημερίας, από την κατάφωρη παραβίαση του ευρωπαϊκού κεκτημένου.

Υποστηρίζεται κι από τις επιταγές του διεθνούς δικαίου που μας λέει ότι  «ένα κράτος δεν μπορεί να κλείνει σχολεία, να διαλύει την αστυνομία, να παραμελεί τις δημόσιες υπηρεσίες του σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εκθέτει τον λαό του σε συνθήκες χάους και αναρχίας, μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους δανειστές του, αλλοδαπούς ή ημεδαπούς».

Υποστηρίζεται κι από την αναζήτηση της αλήθειας, η οποία τόσο πολύ έχει βιαστεί τα τελευταία χρόνια και την οποία ο ίδιος ο κ. Βαρουφάκης εκστόμισε πριν λίγες μέρες σε συνέντευξή του στον αγγλικό “Guardian”, λέγοντας αυτό που πολλές αδύναμες φωνές κραυγάζουν εδώ και χρόνια: «Η διάσωση του 2010, δεν ήταν διάσωση της Ελλάδας, αλλά διάσωση των γερμανικών και των Γαλλικών τραπεζών. Η γερμανική κοινή γνώμη παραπλανήθηκε, νομίζοντας ότι αυτοί οι χρηματικοί πόροι, χρησιμοποιήθηκαν για τη σωτηρία των Ελλήνων και η ελληνική κοινή γνώμη παραπλανήθηκε, νομίζοντας αυτοί οι πόροι θα μπορούσαν να σώσουν την Ελλάδα.»

Σε παλαιότερο άρθρο του, ο έγκριτος συνταγματολόγος Γιώργος Κατρούγκαλος που είναι και υπουργός της σημερινής κυβέρνησης, σημείωνε, αναφερόμενος στα δύο μνημόνια και τις παρεπόμενες δανειακές συμβάσεις: «Οι εν λόγω συμβάσεις, εάν είχαν κυρωθεί συνταγματικά, θα θέσπιζαν διεθνείς υποχρεώσεις σε βάρος της χώρας, με τυπική ισχύ ανώτερη από το νόμο, σε αντίθεση με τον μη δεσμευτικό χαρακτήρα των μνημονίων. Εφόσον αυτό όμως δεν συνέβη, δεν υπάρχει κανένα νομικό εμπόδιο για μία νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα τις ανατρέψει…»

Έτσι, επιστρέφοντας στο αρχικό ρητορικό ερώτημα περί σωστού και λάθους, χωρίς να αναζητούμε απαντήσεις, πάντως οφείλουμε να αναρωτηθούμε αν είναι δυνατόν να επιδιώξουμε την αναζήτηση του σωστού χωρίς να βάλουμε επί τάπητος τα πραγματικά περιστατικά και τις επιταγές ή τις παραβιάσεις των νόμων, ο σεβασμός των οποίων είναι η μόνη εγγύηση ότι οι ευρωπαϊκές μας κοινότητες δε θα συνεχίσουν να λειτουργούν με τους όρους της ζούγκλας.   

Άλλωστε, όταν και όσοι ψηφίζαμε πριν λίγες εβδομάδες υπέρ του κουρέματος του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, δεν το κάναμε επαναστατικώ δικαίω. Το κάναμε στη βάση της νομοκατεστημένης λογικής, ότι μέρος αυτού του χρέους, βαρύνει όλους εκείνους τους Γερμανούς και τους Γάλλους τραπεζίτες που με περισσή αφροσύνη και αναίσχυντη απληστία, δάνειζαν ασύστολα τις διεφθαρμένες ελληνικές κυβερνήσεις, με γνώμονα τα προσωπικά τους οφέλη, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η αποπληρωμή αυτού του χρέους, δεν ήταν μέσα στις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας. 

Όταν ψηφίζαμε υπέρ του κουρέματος του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, δεν το κάναμε για να μείνει αυτό το χρέος φορτωμένο στις πλάτες των υπόλοιπων Ευρωπαίων φορολογούμενων. Όταν ψηφίζαμε υπέρ του κουρέματος του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, το κάναμε με γνώμονα την δημόσιο συμφέρον και με την έννομη απαίτηση να πληρώσουν οι άφρονες και άπληστοι τραπεζίτες το μέρος που τους αναλογεί.

Τούτων λεχθέντων, διαβάζοντας την τελευταία πρόταση του Έλληνα υπουργού προς το ευρω-ιερατείο, την οποία, μάλιστα, απέρριψε παραχρήμα η γερμανική πλευρά, όπου σημειώνεται ότι «Οι ελληνικές αρχές τιμούν τις οικονομικές υποχρεώσεις της Ελλάδας προς όλους τους πιστωτές, και δηλώνουν την πρόθεσή μας να συνεργαστούμε με τους εταίρους μας προκειμένου να αποτραπούν τεχνικές επιπλοκές στο πλαίσιο της Κύριας Σύμβασης Χρηματοπιστωτικής Διευκόλυνσης την οποία αναγνωρίζουμε ως δεσμευτική ως προς το χρηματοπιστωτικό και διαδικαστικό της περιεχομένου», αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι αυτή η θέση που στηρίξαμε με την ψήφο μας, μόλις πριν από λίγες εβδομάδες.

Αντιλαμβανόμαστε ότι αν δεν πατήσουμε πόδι, αν δεν παίξομε το καλό μας το χαρτί, οι εμπαθείς απόγονοι του Ιμμάνουελ Καντ και συμπρωταγωνιστές της νέας ελληνικής τραγωδίας, θα μας λιώσουν σαν τα σκουλήκια κάτω από τη γερμανική τους μπότα και θα το κάνουν ευχαρίστως, πράττοντας ίσως από τη μεριά τους το… σωστό, τιμωρώντας μας για την αφροσύνη μας να ψηφίζομε και να ανεχόμαστε όλα αυτά τα χρόνια τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις που οι τραπεζίτες τους δάνειζαν ξεδιάντροπα για να κάνουν πανάκριβους Ολυμπιακούς Αγώνες και να παραγγέλνουν γερμανικά υποβρύχια που έγερναν